Technologia
PŁYTKI
KOLCZASTE |
Płytka
kolczasta jest nowoczesnym elementem łączenia konstrukcji drewnianych.
Jest to płyta z blachy stalowej (ocynkowanej lub nierdzewnej) z
wytłoczonymi w niej kolcami. Po wciśnięciu jej, za pomocą pras o
dużym nacisku (od 18 do 50 ton) w drewniane elementy konstrukcji,
łączy je ona na trwałe. Początek technologii to rok 1952, gdy w
Stanach Zjednoczonych po raz pierwszy metalowe płytki zostały zastosowane
jako łączniki do wiązarów. Dzięki wyższej odporności konstrukcji
wiązarowej od tradycyjnych więźb dachowych stawały się one szybko
popularne, zwłaszcza w regionach o dużym nasileniu huraganów. W
Europie nowa technologia przyjęła się w latach sześćdziesiątych
w Szwajcarii, Norwegii i Belgii. W 1976 powstały pierwsze europejskie
zakłady płytek kolczastych (do tej pory importowanych z USA). |
 |
System
zdobywał sobie coraz większą popularność w budownictwie np. w Szwecji
w 1970r. w tej technologii wykonano zaledwie 1% więźb, w 1980 -
już 40% a obecnie 99%. W Europie Środkowej system najszybciej przyjął
się w Czechach, gdzie jego udział w rynku wynosi obecnie 55%. Dla
zobrazowania popularności technologii warto podać, że np. w 5-milionowej
Danii produkuje się rocznie ok. 350.000 wiązarów, zużywając przy
tym 2000 ton płytek. Podstawową zaletą kolczastych płytek łącznikowych
jest ich zdolność łączenia elementów tarcicy w jedną płaszczyznę,
gwarantując przy tym dużą siłę połączeń o niezmiennej i przewidywalnej
wytrzymałości. |
 |